A tak...

..tak wyglada czlowiek szczesliwy :)

Delfin...

Nie wiem od czego zaczac. To moze zaczne od srodka.
Po drodze nocleg w Birmingham. Park Inn (nalezacy do grupy Radissona) - kompletna porazka i nigdy wiecej. Gdybysmy nie byli zmeczeni po calym dniu pewnie skonczyloby sie na szukaniu czegos innego. Przynajmniej lozko bylo wygodne. Prysznic z gatunku "nowoczesnych" co oznacza w tym przypadku kompletny brak jakichkolwiek drzwi czy nawet zaslonki co skonczylo sie tym, ze woda wyplywala szpara pod drzwiami do przedpokoju. Strasznie smiesznie, biorac pod uwage, ze po wzmiankowanym prysznicu mielismy w planach wyjsc. Raczej sucha stopa - ot, taka fanaberia. Sniadanie kolejnego dnia - niejadalne. Niejadalna rowniez oferta przyhotelowej restauracji. Zatem chcac-niechcac udalismy sie na poszukiwanie jadlodajni. I tu stal sie cud. Casa Mia z oferta (bardzo szeroko pojetej) kuchni srodziemnomorskiej. Dostalam slinotoku na widok menu, a ze gusta kulinarne mamy z H niemal identyczne to wzielismy mnostwo roznosci dzielac sie wszystkim. I tak oto:
- grzaneczki z pasztetem z kaczej watrobki obficie obrzucone roznista zielenina,
- muszle z papryka (tak przyrzadzonych jeszcze nie jadlam, chyba sprobuje zupe na tej bazie wykonac - mnostwo warzyw, z przewaga wzmiankowanej papryki rodzajow przeroznych, troche marchewki, zielona pietruszka, calosc na bardzo lekkim rosole)
- minestrone,
- zupa cebulowa,
- Bisteca di agnello alla gorgonzola - czyli medaliony jagniece w sosie z gorgonzoli - uprzednio zgrillowane, a sos taki, ze mozna sie do niego modlic,
- Kleftiko - wielki kawal jagnieciny uduszony to rozplywajacej sie w ustach miekkosci,
- i tradycyjnie tiramisu na deser.
Calosc obficie splukana wyjatkowo niepozornym Soave (Montecelli) - ale jak gdzies dorwe to kupie skrzyneczke. Albo dwie :)
I tak oto z poznego wieczoru zrobila sie czarna noc. Baardzo dawno nie spozywalam takiej kolacji - co tylko pokazuje ze czas najwyzszy na Sycylie sie udac.

A nastepnego dnia rano szybki (ekhm) przelot Birmingham - Cairnryan. GPS mowil, ze 5 godzin i pewnie bez przystankow tyle by bylo. Ale jednak nie nadaje sie jeszcze do siedzenia ciegiem przez tyle czasu, wiec zamknelo sie w siedmiu. Z czego dwie za kierownica. Przez wieksza czesc drogi mgla jak w horrorze, po drodze Gretna (nie, nie wzielismy szybkiego slubu), a potem 100 mil koszmarnej A75 do Stranraer. No i zakupy na zamowienie - square sausage, scottish pie, haggis i takie tam. Haggisa (kupionego u rzeznika w plasterkach) pozarlismy na sniadanie i juz zaczynam kombinowac jakby tu wyskoczyc do Annan ponownie i potorturowac pana Johnsona zeby nam regularnie wysylal paczuszke - tak raz w tygodniu na np. sobotnie sniadanie. Albo obiad :)
A po drodze (czy tez raczej W drodze) zakochalam sie na zaboj w naszym nowym Delfinie (no bo skoro ma literki w rejestracji DFN - to jak inaczej moze sie nazywac? A i kolor taki jak delfin na jesien). Samo sie toto prowadzi. Sadze, ze bezposrednio po wyjsciu ze szpitala moglabym zasiasc za kierownica cudenka i dac sie zawiezc do dom. Igor i Straszny pojazd H odeszli na emeryture i teraz pozostaniemy z jednym. Juz widze oczyma duszy te bitwy o prowadzenie przy jakichkolwiek wyjazdach.

Cale szczescie w sumie, ze czesciej nigdzie nie jezdzimy, bo tuz przed wyjazdem z bardzo radosnym zdziwieniem skonstatowalam, ze wrocilam do rozmiaru sprzed przyjazdu do tu. Hura :) i oby tak dalej - co zdecydowanie wyklucza trzygodzinne kolacyjki na dluzsza mete.

P.S. Delfin to Volvo S80 SE D5 2.4 diesel 2008

Jest plan...

Tak to ja moge chorowac. Znaczy ten, noo - na zwolnieniu siedziec (lezec).
W sobote szybki wypad do Bushmillsa na lunch sie byl odbyl - bardzo przyjemne urozmaicenie.
A pojutrze wycieczka. Samolotem tam, samochodem z powrotem. Kilkaset mil przez drogi (i mam nadzieje, ze nie bezdroza) Anglii i Szkocji. Zatem siedze (klecze, bo w ramach poprawiania sobie komfortu siedzenia zanabylam klecznik) i grzebie w googlowych mapach, zeby miec plan, bo w dzipiesy to ja nie wierze. Glupie som!
Jak padac nie bedzie to porobie zdjecia. Jak bedzie pewnie tez. Aczkolwiek, co bardzo nie wykluczone, sie bede z autkiem zaprzyjazniac - jak mnie H do kierownicy dopusci. Z racji braku jednego pedalu i wbudowanego cruise control nawet taka kaleka jak ja powinna dac sobie rade. A co!

Wszędzie dobrze, ale...

Nie ma to jak własne łóżko. 
W sumie w szpitalu spędziłam 24 godziny. Przed wyjściem przyszedł jeszcze na chwile mistrz skalpela i powiedział, ze wszystko bardzo dobrze sie udało. Wyciął kawałek dysku (discectomy) i wyskrobał kość, żeby zrobić wiecej miejsca na nerwy (decompression). Teraz mam nieco spuchniete plecy i obolala jestem nadal koszmarnie. Do tego doszedł paskudny ból biodra, ale to może po od-laparoskopijnych gazach. Jak mi wycięli wyrostek to bolało mnie ramię, a od pleców bliżej do biodra to może dlatego. 
Leże i leże i za cholerę nie mogę znaleźć dobrej pozycji. Do łazienki chodzę o kulach. No nic, byle ten tydzień szybko przeleciał a potem bedzie juz z górki. 
Posiadaczom ajfonów polecam z całego serca Gplayer'a - odtwarza niemal wszystkie formaty filmów i napisy pokazuje tez. Co przy oglądaniu dziwno-języcznych filmów bardzo sie przydaje. A biorąc pod uwagę ze komputer w salonie, a ja w łóżku to ajfon stał sie centrum rozrywkowo-komunikacyjnym :)

A jutro mija pięć lat pobytu w tym kawałku swiata. A wydaje sie ze tak całkiem niedawno tu przyjechałam. Swój pierwszy dzień pamietam jakby był w zeszłym tygodniu ;)

I stało się...

No i pocięli. W telegraficznym skrócie:
Przybyłam na 10.00 jak mnie proszono. Ciśnienie, krew, wywiad z lekarzem, dwiema pielęgniarkami. Potem przyszedł mistrz skalpela i powiedział co mi zrobi  - wytnie kawałek dysku na poziomie L4/L5. Stwierdził, ze jego zdaniem ten drugi L5/S1 problemów mi nie przysparza, a poza tym operacja na dwóch poziomach na raz jest za bardzo skomplikowana. I jako że mam lekką, biurową pracę to "już" za 4-6 tygodni będę mogła do niej wrócić (z powodów, o których może następnym razem, jakoś mi się nie spieszy).
Na górę do sali zwanej teatrem zabrali mnie o 12.30. Wszystkie rozmowy i czynności wspomniane powyżej zajęły moooże pól godziny. No ale widocznie taka procedura. 
Potem anestezjolog zrobił mi krwiaka na pól dłoni, nakrzyczał na mnie ze żył nie widać (No wiadomo przecież że specjalnie je schowałam), a ostatecznie i tak wkłuł się w zgięcie łokcia. 
Potem czarna dziura, a jeszcze pózniej mnie obudzili, sprawdzili czy kontaktuje, odpytali o poziom bólu (7), a następnie odwieźli z powrotem - jakaś 15.00
Potem przysypianie i budzenie w celu zmierzenia ciśnienia. I posiłek szpitalny (bo obiadem tego nie określe) - szara kielbaska wielkości połowy parowki, kulka ziemniaków, a całość obficie zalana gravy. Dobrze ze H mi przywiózł kanapkę z subwaya bo skonalabym z głodu (a poscilam, zgodnie z otrzymaną instrukcją, od piątku wieczór).  
Wstalam, poszłam własnonożnie do toalety, gdzie tez poszlo gładko - więc nic mi nie popsuli. 
Noc koszmarna, bo boli. Mogę leżeć tylko na lewym boku, bo jakakolwiek inna pozycja powoduje pojawienie sie całych gwiazdozbiorow w oczach. Poproszona o coś przeciwbolowego pielęgniarka zapytała z pewną nadzieją w oczach czy nie mam własnych - No to akurat nie przyszlo mi do głowy. Więc kroplówka z paracetamolu mi się dostała. Pomogło, ze lepiej nie mówić. Ale doczytał sie ktoś w końcu ze tramadol mi sie należy więc dostałam. W końcu o 2 udało mi sie przysnac - na całe 3 godziny bo o 5 pielęgniarka przyleciała mierzyć ciśnienie. Taa... I powtórka z przeciwbólowych, ale tym razem przy próbie założenia kroplowki wyleciał założony przez usypiacza wenflon. Może i lepiej bo skoro nie udało sie zaaplikowac paracetamolu to dostałam to drugie. Hura! Co nie zmienia faktu, ze poziom bólu osiągnął tego poranka 9 - 9.5 i nie marzę juz o niczym innym niż o własnym łóżku, w którym będę mogła obłożyć sie poduszkami i wreszcie przespac jak człowiek. 
Z ciekawostek - poza obiadopodobnym posilkiem serwowana jest herbata z tostem (z masłem i dzemem). O 8, 11, 13, 19 i 21.  Innych posiłków nie przewidziano. Dżemojady cholerne. 
A teraz wygonili mnie z łóżka, bo trzeba je posłać i udaję że siedzę w fotelu. Masakra. Jakby mnie ktoś bejzbolem po nerach zajechał. 
Marzę o kawie...